Düşünmek bize verilen en büyük mucize…
Değil mi?
Nasıl ayrılıyoruz ki hayvanlardan?
Nasıl ayırt edebiliyoruz güzeli çirkini? İyiyi kötüyü??
Nasıl?
Düşündüğümüz için fark edilmiyor muyuz?
Farklı olabilmenin yolu bu değil midir?
Nasıl olur da es geçeriz düşünmeyi?
Anlamıyorum…
Nasıl olur da böyle bir mucizeyi elimizin tersiyle iteriz..
İNSANSIZLAŞIRIZ….
İnsan olmaktır düşünmek oysa…
Ne kadar düşünürsen o kadar insansındır…
Ve hiç anlamıyorum…. nasıl olurda başkalarına bırakırız düşünmeyi?
neden bizim yerimize başkalarının düşünmesini bekleriz? umarız?
Neden düşünülenlerden yola çıkar ve aynı sonuca gideriz?
Hatta farklı sonuçlar bekleriz??? Aynı düşünülen şeyleri yaptığımız halde…
neden???
Bu kadar zor mudur düşünmek? Anlamak karşındakini.. bir süreliğine onun yerine koymak kendini..
arkadaşım ne bekler benden?? vatanım ne bekler? annem babam ne bekler? sevdiklerim ne bekler? çalışanlarım ne bekler? müdürüm, patronum ne bekler??
ve ben ne bekliyorum???
ne için yaşıyorum?
bir şeylerin farkında mıyım? anlayabiliyor muyum?
bir şeylerin arasındaki bağlantıları çözebiliyor muyum?
sayıları toplayıp, çıkarıp, çarpıp bölüyor muyum sadece?
biçimlendirebiliyor muyum?
en önemlisi anlamlandırabiliyor muyum?
…
sahip olduğun ve ışık hızından daha hızlı olabildiğin tek şeydir düşünmek…
uzaklar yakınlaşır…. en olmadık şeyler olur mesela..herkes ve herşey olabilirsin anında…
yaşayamayacağın sevgileri yaşarsın…
ve sonsuzluğu..
sınırsızca….
4 Şubat 2012
Hakan Zengin